Estrablish* เบียร์เยอรมันกลิ่นขนแมว

วันนี้เป็นวันแม่

แม่กับเรา ไม่ค่อยสนิทกัน ถ้าจะจัดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ตอนเด็ก ก็คงจะประมาณสองสามปี
พอเรารู้สึกตัวอีกที พ่อกับแม่ต่างก็แต่งงานใหม่ไปแล้ว ตัวเราเองเป็นลูกคนแรกของท่านทั้งสองคน ก็ไปๆมาๆ
ระหว่างพ่อกับแม่ พอโตแล้วก็เลยอยู่ตัว แล้าอาศัย คิดว่า "แม่" เป็นคนที่ห่วงใยเรามากที่สุดมาตลอด ตั้งแต่เด็ก

แต่พอเราอยู่กับแม่ ซึ่งมีครอบครัวใหม่ และมีบ้านใหม่ เราจึงออกมาอยู่ตัวคนเดียวเพื่อไม่ให้แม่ลำบากใจ
หอพักของเราอยู่ไกลจากแม่มาก เดินทางไปหาแม่ประมาณสองชั่วโมง เพราะอยู่ติดกับมหาลัยฯที่เราเรียน
ทุกครั้ง เวลามีคนถามเราว่า " ทำไมไม่อยู่บ้าน บ้านอยู่ต่างจังหวัดหรอ " เราก็จะตอบว่า บ้านอยู่กรุงเทพนี่ละ
แต่มันไกล นานๆเราก็มาที เวลาเครียดๆก็จะไปพักกับแม่สักสองสามวัน ทำให้รู้สึกเหมือนเรามีคนอยู่ข้างๆบ้าง
พูดไปมันก็เศร้านิดๆนะ แต่ก็ไม่อยากดราม่าจนกระทั่งว่าเราคิดว่าแม่ผิดไปหมดซะทุกอย่าง

มีบางครั้งที่เราทะเลาะกัน เราชอบคิดว่า แม่กับพ่อคงเห็นเราเป็นลูกที่ไม่มีค่าแล้วใช่มั้ย พวกท่านมีครอบครัวใหม่
เราไม่มีค่าแล้ว เรามันก็เป็นแค่ลูกที่ไม่มีใครสนใจ เราไม่ได้ติดต่อกับพ่อมานาน แม่จะชอบว่าทำไมพ่อไม่เคยใส่ใจ
ทำไมพ่อไม่ทำแบบนี้ๆ พ่อแกน่ะไม่รับผิดชอบมากๆ ตอนเล็กๆเราก็รู้สึกโกรธ ตอนหลังก็คิดว่าก็น่าจะจริง

มีคนเคยพูดว่า เด็กที่มีปัญหาครอบครัว โตขึ้นมาจะเป็นเด็กมีปัญหา
เราก็รู้สึกดีใจ ที่มาถึงปัจจุบันนี้ก็ไม่ทำความเดือดร้อนอะไรมาก และไม่มีปัญหาถึงขนาดใครควบคุมไม่ได้

ปกติเราจะไปไหน เรียนที่ไหน ทำการบ้านหรือไม่ทำ แม่ได้แต่ถาม แต่ไม่เคยคะยั้นคะยอให้เราทำ
บางทีเรารู้สึกน้อยใจว่าทำไมแม่คนอื่นถึงใส่ใจ แต่สำหรับเราไม่เคยมีคนมาใส่ใจเลย ค่าพิเศษก็ต้องขอ
ขอไปแล้วแม่ก็ไม่เข้าใจ แต่พอมาฟังปัญหาเพื่อนว่าแม่เรานี่ช่างวุ่นวาย นิดๆหน่อยๆอะไรนี่ก็ไม่ได้เลย วุ่นไปหมด
บ่อยครั้งเราก็รู้สึกว่า แม่เลี้ยงเรามาถูกต้องกับตัวเราแล้ว แม่ไม่เค้น แค่พูด แม่คงรู้ว่าเราเองผ่านอะไรมามาก
รู้จักผิดชอบชั่วดีน่าจะเป็นสิ่งที่เราได้รู้มาด้วยตัวเอง

ตอนนี้เรากำลังจะมีชีวิตและมีครอบครัวของตัวเองแล้ว เราคิดว่าแม่ก็คงรู้ว่าในทุกๆวัน
ตัวอายุเราก็มากขึ้น มากขึ้น กำลังจะมีครอบครัว และกำลังจะเป็นแม่คนเหมือนอย่างที่แม่เคยเป็นมาก่อน
พอถึง ณ ตอนนั้น เราก็คงจะต้องรับผลกรรมที่เคยทำให้แม่เสียใจไว้มากแน่ๆ

แต่ยังไงก็รักแม่ค่ะ